اختلالاتى در حال او بوجود مىآورد كه بر خلاف وضع طبيعى و خلقت اوليه اوست و اين حالت دوم است و اگر سبب ادامه يابد و قواى انسان از ايستادگى در برابر آن ناتوان باشد اثرش روز به روز افزوده مىگردد و اين حالت سوم است . به همين ترتيب هرچه بيشتر بگذرد حالت چهارم و حالتهاى بعدى تا جايى كه خدا خواسته باشد يكى پس از ديگرى ديگرگونيهائى در آدمى بوجود مىآورد . يكى از اين حالات ايستادن بيمارى از پيشروى است چه اگر خداوند خواسته باشد و سببى بوجود آيد و طبيعت را به پايدارى وادار كند و بيمار نيرو بگيرد بيمارى ناتوان مىشود كه حالت پنجم است و به همين ترتيب كم‌كم حالات بعدى پيدا مىشود تا علت اوليه به كلى از بين برود و بيمار از بيمارى برهد و بهبود يابد يا اينكه مدتى در حال نقاهت باشد ، و اين حالت ششم است . چون دست خداوند و عنايت او بر بيمار باقى است هيچ‌گاه طبيعت از دفاع باز نمىماند زيرا آفريده با آفريدگار دائما مرتبط است و ما دام كه بين كون و فساد فرصتى دارد و اجل او فرا نرسيده باشد بيماريش حالتى ناپايدار است و خودش اگرچه كم توان باشد پيروز مىگردد و مىتواند در برابر بيمارى پايدارى كند بنابراين بيماريش كم‌كم نضج مىگيرد و به بالاترين حد خود مىرسد ، اما طبيعت آدمى بر بيمارى چيره مىشود و عاقبت مىتواند آن را از سرزمين خود بيرون براند . به‌هرحال بيماريهاى گوناگون از نظر طول مدت با يكديگر تفاوت دارند و بيماريهاى حاد معمولا يا شفا مىيابند و يا بيمار را در مدت كم و در يك بحران از پا درمىآورند ، اما بيماريهاى مزمن و كهنه بايد نضج بگيرند و ماده آنها كم‌كم بتحليل برود و مانند بيماريهاى حاد بيك‌بار به پايان خود نمىرسند و درعين‌حال اين‌گونه بيماريها نيز باهم يكسان نيستند و هرچه مرضى